بی توجهی همسر به عنوان تنبیه؛ وقتی محبت شرط دارد

در چت چه شکلی است؟

این الگو معمولا در قالب جمله‌هایی شبیه نمونه‌های زیر ظاهر می‌شود. حضور یک جمله به‌تنهایی حکم نیست؛ زمینه، لحن و تکرار است که به آن معنا می‌دهد.

• «فعلا محبت بی محبت»
• «تا آدم نشی دوستت ندارم»
• «محبتمو ازت میگیرم»
• «لیاقت محبتمو نداری»
• «وقتی اینجوری میکنی ازت سرد میشم»
• «حقته باهات سرد باشم»
• «فعلا دوستت ندارم»
• «بی محلی حقته»
• «انقدر سرد باهات میمونم تا بفهمی»
• «تا درست نشی خبری از محبت نیست»

چرا جدی بگیریمش؟

هر آدمی گاهی دلخور و ساکت می‌شود و این خودش الگو نیست. چیزی که این را به الگو تبدیل می‌کند، شرط است: سردی تا وقتی ادامه دارد که تو کوتاه بیایی، و به محض کوتاه آمدن محبت برمی‌گردد. مغز خیلی سریع این معادله را یاد می‌گیرد و از آن به بعد تو دیگر زندگی نمی‌کنی، حال طرف مقابل را مدیریت می‌کنی: قبل از هر حرف حساب می‌کنی که چند روز سکوت قیمتش است. آسیب بلندمدتش هم همین است که آرام آرام یاد می‌گیری محبت چیزی است که باید برایش خوب رفتار کنی، نه چیزی که در یک رابطه سالم پیش‌فرض است. یک تفاوت مهم هم هست که نباید با هم اشتباه شوند: آدمی که خسته یا افسرده است هم ساکت و سرد می‌شود، ولی به سکوتش شرطی نچسبیده و برای برگشتنش از تو باج نمی‌خواهد.

اگر این الگو را می‌بینی

دنبال شرط بگرد، نه دنبال سکوت. یک هفته حواست باشد که آیا سردی بعد از یک اتفاق مشخص شروع می‌شود و با کوتاه آمدن تو تمام می‌شود یا نه؛ اگر این چرخه تکرار شد، جواب را گرفته‌ای. وقتی حرف می‌زنی، اثر را بگو نه اتهام را: «وقتی چند روز جواب نمیدی من نمیدونم کجای این رابطه ایستادم» خیلی بیشتر از «داری منو تنبیه میکنی» جواب می‌گیرد، چون دومی بحث را به انکار می‌کشاند. و مهم‌ترین قدم: یک بار کوتاه نیا و ببین چه اتفاقی می‌افتد. اگر سردی به جای اینکه تمام شود شدیدتر شد یا با تهدید همراه شد، این دیگر دلخوری نیست و باید جدی‌تر نگاهش کنی.